W populacji europejskiej najczęstszym nowotworem złośliwym skóry powiek jest rak podstawnokomórkowy(BCC) stanowiący ponad 90% przypadków. Pozostałą grupę stanowią raki płaskonabłonkowe oraz raki z gruczołów łojowych. Standardową metodą postępowania jest leczenie chirurgiczne polegające na wycięciu zmiany z marginesem tkanek makroskopowo niezmienionych i następową rekonstrukcją chirurgiczną. Celem pracy jest ustalenie strategii postępowania u pacjentów z rakiem skóry powiek na podstawie retrospektywnej analizy materiału Kliniki Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej CMUJ w latach 2002 - 2020 w zależności od stopnia zaawansowania, rozpoznania histopatologicznego, umiejscowienia oraz ustalenie właściwej metody rekonstrukcji. Nieradykalne wycięcie BCC było głównym czynnikiem ryzyka wznowy miejscowej. Wąski margines resekcji w badaniu histopatologicznym nie wiąże się z istotnie statystycznie częstszymi nawrotami. Ponadto guzy o wysokim stopniu zaawansowania, obejmujące więcej niż jeden obszar anatomiczny, a także wiek pacjentów, statystycznie istotnie zwiększają ryzyko naciekania oczodołu. Najwyższe ryzyko obserwowano w przypadku guzów o średnicy 21-30 mm, gdzie konieczność egzenteracji wzrastała ponad 15-krotnie. Badanie wykazało, że im bardziej zaawansowany nowotwór, tym częściej stosowano płaty regionalne celem rekonstrukcji. Nie stwierdzono jednak statystycznie zależności międz ; y metodą rekonstrukcji, a częstością występowania powikłań. Należy podkreślić, że osiągnięcie optymalnych wyników estetycznych i funkcjonalnych często wymaga wielokrotnych operacji.
Rada Dyscypliny Nauki medyczne
20 mar 2026
20 mar 2026
2
2
http://dl.bm.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/6129
| Nazwa wydania | Data |
|---|---|
| ZB-143145 | 20 mar 2026 |
Brudnik, Urszula
Brzewski, Paweł
Andres, Michał